روزها فکر من این است و همه شب سخنم که چرا غافل از احوال دل خویشتنم از کجا آمده‌ام آمدنم بهر چه بود به کجا می‌روم آخر ننمایی وطنم مانده‌ام سخت عجب کز چه سبب ساخت مرا یا چه بوده‌است مراد وی از این ساختنم آنچه از عالم عِلوی است من آن می‌گویم رخت خود باز بر آنم که همان‌جا فکنم مرغ باغ ملکوتم نِیم از عالم خاک چند روزی قفسی ساخته‌اند از بدنم

جه زیبا گفته بزرگی ... زندگی دو نیمه است ... نیمه اول در آرزوی نیمه دوم ... و نیمه دوم در حسرت نیمه اول قصه خیلی از ما آدم هاست ...

راستی تاحالا دقت کردین... انگار خــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدا تو صداشون کدئین تزریق کرده … با آدم که حرف میزنن دردا تسکین پیدا میکنن، مامانا رو میگم … سلامتی تک تکشون از صمیم قلب …